Ένα περίπλοκο γεωμετρικό σχήμα αποτελείται από πολλές πλευρές, ενώ μια σύνθετη μελωδία διακρίνεται από ποικιλία τονικών υψών και ρυθμών.
Νέα έρευνα από το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Nature Human Behaviour», αποκαλύπτει ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος αναγνωρίζει μια κοινή, αφηρημένη έννοια πολυπλοκότητας, η οποία ξεπερνά τα επιφανειακά χαρακτηριστικά των ερεθισμάτων.
Ανθρώπινη αντίληψη: Μεταφορά κανόνων μεταξύ διαφορετικών πεδίων
Οι ερευνητές Tal Boger και Chaz Firestone σχεδίασαν 11 πειράματα στα οποία οι συμμετέχοντες διδάχθηκαν να επιλέγουν είτε το απλό είτε το πολύπλοκο αντικείμενο για να κερδίσουν αμοιβή. Όταν το είδος των ερεθισμάτων άλλαζε —για παράδειγμα, από οπτικά σχήματα σε ηχητικές αλληλουχίες, μαθηματικές εκφράσεις ή αλφαριθμητικές σειρές— το 72% των συμμετεχόντων συνέχισε να εφαρμόζει τον ίδιο κανόνα επιλογής.
Η μεταφορά του κανόνα επιβεβαιώθηκε σε 9 από τις 10 πιθανές διασταυρώσεις πεδίων, καθώς και στη μετάβαση από την αφή στην όραση μέσω τρισδιάστατα τυπωμένων σχημάτων. Αντίθετα, η μεταφορά δεν παρατηρήθηκε σε άλλες ιδιότητες, όπως η φωτεινότητα ή το μέγεθος, αποδεικνύοντας ότι η πολυπλοκότητα αποτελεί τον ειδοποιό παράγοντα.
Αυτόματη επεξεργασία και αισθητικές προτιμήσεις
Η επεξεργασία της πολυπλοκότητας φαίνεται να λειτουργεί αυτόματα. Σε δοκιμασίες αξιολόγησης λέξεων, η παρουσία άσχετων σχημάτων επηρέασε την ταχύτητα και την ακρίβεια των απαντήσεων όταν υπήρχε αναντιστοιχία στο επίπεδο πολυπλοκότητας μεταξύ σχήματος και λέξης.
Παράλληλα, τα ευρήματα έδειξαν ότι η αντίληψη αυτή επηρεάζει και τις υποκειμενικές προτιμήσεις. Τα άτομα που προτιμούσαν τα περίπλοκα γεωμετρικά σχήματα εκδήλωσαν αντίστοιχη προτίμηση για πιο σύνθετες μελωδίες και μαθηματικές δομές. Η έρευνα υποδεικνύει την ύπαρξη μιας ενιαίας γνωστικής αναπαράστασης που βοηθά τον άνθρωπο να διαχειρίζεται τον όγκο των πληροφοριών στο περιβάλλον του.