Η δουλειά σε ένα κρουαζιερόπλοιο ίσως να ακούγεται σαν όνειρο: ταξίδια, παραλίες, διασκέδαση και καλό μεροκάματο. Όμως, ο Jeff Schneider, πρώην μουσικός και πλέον YouTuber, αποκαλύπτει πως τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα απ’ ό,τι φαντάζονται οι περισσότεροι.
Η ζωή σαν «Η μέρα της Μαρμότας»
Ο Jeff ξεκίνησε την καριέρα του στη μουσική ως σαξοφωνίστας, αλλά σύντομα πείστηκε από φίλο του ότι το πιάνο θα του εξασφάλιζε περισσότερα χρήματα στις κρουαζιέρες. Έτσι, βρέθηκε να παίζει πιάνο σε κρουαζιερόπλοια από τα 20 του, κάνοντας τρεις ολόκληρες σεζόν. Παρά τις όμορφες εικόνες και τα εξωτικά λιμάνια, περιγράφει την καθημερινότητά του σαν ένα είδος ψυχολογικής φθοράς: «Ήταν σαν να ζούσα τη δική μου ‘Μέρα της Μαρμότας’».
Η επαναληπτικότητα και η απομόνωση της ζωής στη θάλασσα είχαν ψυχολογικό κόστος.
«Μετά από τρεις-τέσσερις μήνες, άρχισα να χάνω το μυαλό μου. Οι περισσότεροι δουλεύουν οκτώ μήνες – εγώ δε θα άντεχα τόσο».
Το αλκοόλ και οι «σκοτεινές» συνήθειες στο πλήρωμα
Σύμφωνα με τον Jeff, πολλοί από τους συναδέλφους του απλώς «σκότωναν την ώρα τους πίνοντας». Ο συγκάτοικός του, για παράδειγμα, επέστρεφε στις τρεις το πρωί και έπινε κατευθείαν από το μπουκάλι. Παρότι ο ίδιος παραδέχεται πως δεν ήταν πάντα ιδιαίτερα παραγωγικός, προσθέτει:
«Ευτυχώς τα πράγματα δεν έγιναν τόσο σκοτεινά για μένα, αλλά δεν έπαιρνα και πάντα τις καλύτερες αποφάσεις».
Σε μία ακόμα πιο εξωφρενική ιστορία, περιγράφει πώς βοήθησε έναν φίλο του να περάσει αναπάντεχα έναν τεστ ναρκωτικών.
«Μου ζήτησε να κατουρήσω μέσα σε ένα προφυλακτικό για να το κρύψει στο παντελόνι του και να προσποιηθεί ότι κάνει το τεστ στη τουαλέτα. Ακόμα μου το χρωστάει».
Η ζωή στη στεριά χάνεται
Από τις πιο «σκοτεινές» πλευρές της ζωής στα κρουαζιερόπλοια, όμως, δεν ήταν οι παρτάκιδες συγκάτοικοι ή οι απίθανες δοκιμασίες. Ήταν το αίσθημα ότι κάθε φορά που επέστρεφε στη στεριά, έπρεπε να ξεκινήσει τη ζωή του από την αρχή.
«Δεν φτιάχνεις μια ζωή στην ξηρά όταν είσαι στη θάλασσα. Όταν επιστρέφεις, είναι σαν να ξεκινάς ξανά από το μηδέν. Είναι τρομερά ψυχοφθόρο».
