Επιστήμονες από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT) ανακάλυψαν για πρώτη φορά ένα σύστημα χαμηλής μάζας, στο οποίο ένας αστέρας αποσπά και καταναλώνει υλικό από έναν στενό συνοδό του με εξαιρετικά αργό ρυθμό. Η παρατήρηση αυτή αποκαλύπτει έναν νέο τρόπο αλληλεπίδρασης μεταξύ αστέρων και σωμάτων υποστελλαρικής μάζας.
Ανακάλυψη του σήματος και μέτρηση της ταλάντωσης
Το σύστημα ZTF J0440+2325 εντοπίστηκε αρχικά από το αστεροσκοπείο Zwicky Transient Facility (ZTF) μέσω ενός ασυνήθιστου τριγωνικού μοτίβου στη καμπύλη φωτός του. Η ανάλυση των δεδομένων έδειξε ότι δεν επρόκειτο για σύστημα «μαύρης χήρας» με αστεροειδή νετρονίων, αλλά για δύο σώματα μικρής μάζας που περιφέρονται το ένα γύρω από το άλλο κάθε 87 λεπτά.
Ο κεντρικός αστέρας έχει μάζα περίπου 85 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Δία, ενώ ο συνοδός του είναι ένας καφέ νάνος με μάζα 25 φορές μεγαλύτερη από τον Δία. Η ταλάντωση που καταγράφηκε ήταν αισθητά μικρότερη από εκείνη των συστημάτων με συμπαγή αντικείμενα, επιβεβαιώνοντας τη φύση των δύο σωμάτων.
Συνεχής ροή υλικού και θερμό σημείο
Σε αντίθεση με τις μαύρες τρύπες που σχηματίζουν δίσκους προσαύξησης, ο αστέρας απορροφά το υλικό απευθείας στην επιφάνειά του. Η ροή αυτή πραγματοποιείται με ταχύτητα που αντιστοιχεί στο ένα εκατοστό του χιλιοστού της μάζας της Γης ανά έτος.
Η πρόσκρουση του υλικού στην επιφάνεια του αστέρα δημιουργεί ένα σταθερό θερμό σημείο. Καθώς το σύστημα περιστρέφεται, το σημείο αυτό εισέρχεται και εξέρχεται από το οπτικό πεδίο, παράγοντας το χαρακτηριστικό τριγωνικό σχήμα στη φωτεινότητα.
Μακροχρόνια εξέλιξη του συστήματος
Ο ρυθμός μεταφοράς μάζας είναι εξαιρετικά χαμηλός σε σχέση με τη συνολική μάζα του καφέ νάνου. Σύμφωνα με τις προσομοιώσεις, η διαδικασία αυτή δεν οδηγεί σε άμεση καταστροφή, αλλά επιτρέπει στον αστέρα να τρέφεται από τον συνοδό του για εκατοντάδες εκατομμύρια ή ακόμη και δισεκατομμύρια χρόνια.