Ερευνητές από τα Πανεπιστήμια του Würzburg και του Rostock, καθώς και από το ETH Zurich, απέδειξαν ότι η χρήση δύο χρονικά συγχρονισμένων παλμών λέιζερ μπορεί να οδηγήσει σε αποτελεσματικότερο έλεγχο των ατομικών στρωμάτων στο WTe₂, ένα υλικό γνωστό ως σιδηροηλεκτρικό ολίσθησης. Στα υλικά αυτά, τα γειτονικά ατομικά στρώματα μπορούν να ολισθήσουν μεταξύ τους, επηρεάζοντας κρίσιμες ιδιότητες όπως η σιδηροηλεκτρικότητα και η τοπολογία.
Τα όρια της ισχύος και η στρατηγική του χρονισμού
Ενώ η απλή αύξηση της ενέργειας του λέιζερ θα φαινόταν ως ο προφανής τρόπος για μεγαλύτερη μετατόπιση των στρωμάτων, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η ισχυρή διέγερση προάγει ηλεκτρόνια σε υψηλές ενεργειακές καταστάσεις που αντίθετα επιβραδύνουν την κίνηση των ατόμων. Αντί να αυξήσουν την ένταση, οι ερευνητές διαχώρισαν την ενέργεια του φωτός σε δύο ασθενέστερους παλμούς με κατάλληλη χρονική καθυστέρηση. Με αυτόν τον τρόπο, η κίνηση ολίσθησης οδηγείται όπως ένα παιδί σε κούνια, αξιοποιώντας ιδανικά τη δυναμική του συστήματος.
Νέες προοπτικές για τα κβαντικά υλικά
Τα αποτελέσματα αυτά ανοίγουν νέους δρόμους για την ενεργειακά αποδοτική εναλλαγή τεχνολογικά σημαντικών ιδιοτήτων, όπως η σιδηροηλεκτρική πόλωση, ειδικά σε εξαιρετικά λεπτά υλικά λίγων ατομικών στρωμάτων που υπόσχονται επαναστατικές εφαρμογές σε συμπαγείς ηλεκτρονικές συσκευές.
