Μετά τις πρώτες προσπάθειες για πυρηνική πρόωση κατά τη διάρκεια της διαστημικής εποχής, οι επιστήμονες άρχισαν να εξετάζουν τη δύναμη της σύντηξης ως πιθανή λύση για ταξίδια πέρα από το ηλιακό σύστημα. Σε αντίθεση με τους συμβατικούς πυραύλους, οι κινητήρες σύντηξης θα μπορούσαν θεωρητικά να προσφέρουν πολύ μεγαλύτερες ταχύτητες και να μειώσουν δραστικά τον χρόνο που απαιτείται για ένα ταξίδι προς τα κοντινά άστρα.
Οι ιδέες βασίζονταν σε δύο βασικές προσεγγίσεις: τη μαγνητική συγκράτηση σύντηξης, όπου το πλάσμα θερμαίνεται σε ακραίες θερμοκρασίες και την αδρανειακή σύντηξη, όπου ισχυρά λέιζερ συμπιέζουν μικροσκοπικά σφαιρίδια καυσίμου ώστε να προκαλέσουν σύντηξη.
Θεωρητικά, τέτοια συστήματα θα μπορούσαν να επιτύχουν ταχύτητες χιλιάδων χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Ωστόσο, ακόμη και με αυτές τις επιδόσεις, ένα ταξίδι προς τον Εγγύτατο του Κενταύρου θα απαιτούσε δεκαετίες.
Η ιδέα του Bussard Ramjet
Το 1960 ο φυσικός Robert Bussard πρότεινε μία από τ ις πιο φιλόδοξες ιδέες για διαστρική πρόωση. Το λεγόμενο Bussard Ramjet θα χρησιμοποιούσε ένα τεράστιο μαγνητικό πεδίο στο μπροστινό μέρος του σκάφους για να συλλέγει υδρογόνο από το διαστρικό μέσο.
Το υδρογόνο θα οδηγούνταν σε έναν θάλαμο σύντηξης, όπου η απελευθερούμενη ενέργεια θα παρείχε την απαιτούμενη ώθηση. Το σημαντικό πλεονέκτημα ήταν ότι το σκάφος δεν θα χρειαζόταν να μεταφέρει τεράστιες ποσότητες καυσίμου.
Ωστόσο, η ιδέα αντιμετώπισε σημαντικά προβλήματα, καθώς η ποσότητα υδρογόνου στο διαστρικό διάστημα αποδείχθηκε μικρότερη από τις αρχικές εκτιμήσεις, ενώ η αντίσταση από τη συλλογή ύλης θα περιόριζε την τελική ταχύτητα.
Project Daedalus και οι μεγάλες αποστάσεις
Μεταξύ 1973 και 1978, η British Interplanetary Society ανέπτυξε το Project Daedalus, μια μελέτη για ένα μη επανδρωμένο σκάφος σύντηξης που θα μπορούσε να φτάσει σε άλλο άστρο μέσα σε ανθρώπινη ζωή.
Το σκάφος θα χρησιμοποιούσε κινητήρα αδρανειακής σύντηξης δύο σταδίων. Το πρώτο στάδιο θα επιτάχυνε το όχημα στο 7,1% της ταχύτητας του φωτός, ενώ το δεύτερο θα το οδηγούσε περίπου στο 12%.
Οι υπολογισμοί έδειχναν ότι το Daedalus θα μπορούσε να φτάσει στον Εγγύτατο του Κενταύρου σε περίπου 36 χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, απαιτούσε τεχνολογίες που παραμένουν ακόμη εκτός πρακτικής εφαρμογής.
Enzmann Starship και Project Longshot
Μια άλλη σημαντική πρόταση ήταν το Enzmann Starship, που παρουσιάστηκε τη δεκαετία του 1960. Το τεράστιο σκάφος θα χρησιμοποιούσε σφαιρικές δεξαμενές καυσίμου σύντηξης και θα μπορούσε να μεταφέρει έως και 2.000 ανθρώπους σε ταξίδια προς κοντινά άστρα.
Αργότερα, το Project Longshot, που μελετήθηκε από τη NASA και τη Ναυτική Ακαδημία των ΗΠΑ, πρότεινε ένα μη επανδρωμένο σκάφος που θα χρησιμοποιούσε αντιδραστήρα σχάσης για την ενεργοποίηση συστήματος σύντηξης. Ένα ταξίδι προς τον Άλφα του Κενταύρου θα διαρκούσε περίπου έναν αιώνα.
Οι κινητήρες σύντηξης εξακολουθούν να αποτελούν μία από τις πιο ελπιδοφόρες αλλά δύσκολες προσεγγίσεις για τα διαστρικά ταξίδια. Το κόστος, η τεχνολογική ωριμότητα και η ανάπτυξη αξιόπιστων συστημάτων σύντηξης παραμένουν τα μεγαλύτερα εμπόδια. Ωστόσο, οι ιδέες αυτές συνεχίζουν να διαμορφώνουν το όραμα για την ημέρα που η ανθρωπότητα θα μπορέσει να ταξιδέψει πέρα από το ηλιακό της σύστημα.