Το ερώτημα του τι μας συμβαίνει μετά τον θάνατο ίσως να είναι κάτι που δε θα μάθουμε ποτέ με βεβαιότητα.
Είναι εύκολο να φοβόμαστε τι συμβαίνει όταν το σώμα μας τελικά υποκύψει, όμως οι εμπειρίες όσων έχουν φτάσει κοντά στον θάνατο φαίνεται να υποδηλώνουν ότι ίσως να μην είναι το τέλος.
Η Deborah Prum είχε την ατυχία (ή την τύχη, ανάλογα με την οπτική) να βιώσει δύο επιθανάτιες εμπειρίες στη ζωή της, και μοιράζεται ακριβώς τι συνέβη και γιατί πλέον δεν φοβάται τον θάνατο.
Η πρώτη επιθανάτια εμπειρία της Deborah
Η πρώτη της επιθανάτια εμπειρία συνέβη όταν μπήκε σε πρόωρο τοκετό με τον γιο της, τέσσερις εβδομάδες πριν την προβλεπόμενη ημερομηνία.
Η Deborah θυμάται: «Ξαφνικά, η ουσία της ύπαρξής μου βρέθηκε στη γωνία του δωματίου, κοιτώντας τα πάντα από ψηλά.»
Η εμπειρία εκτός σώματος δεν διήρκεσε πολύ και ο γιος της γεννήθηκε καλά, παρά τις προειδοποιήσεις των γιατρών λόγω της πρόωρης γέννησης.
Η δεύτερη εμπειρία, 10 χρόνια αργότερα
Μια δεύτερη επιθανάτια εμπειρία συνέβη όταν εκείνη και ο σύζυγός της ενεπλάκησαν σε τροχαίο ατύχημα δέκα χρόνια αργότερα.
Είπε: «Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι ότι βρίσκομαι σε έναν κίτρινο χώρο. Σα να με είχαν ρίξει σε μια δεξαμενή με κίτρινη πουτίγκα, όχι με κακό τρόπο. Ήμουν εντελώς τυλιγμένη σε αυτή την κίτρινη λάμψη».
«Αλλά δεν ένιωθα προσκολλημένη στον εαυτό μου και ένιωθα μια βαθύτατη γαλήνη και σχεδόν μια ήσυχη χαρά – όχι σαν μια χαρούμενη, πηδηχτή χαρά αλλά μια γαλήνη, και ένιωθα περισσότερο σαν στο σπίτι μου εκεί από οποιοδήποτε άλλο μέρος. Ένιωθα ότι δεν υπήρχε χρόνος. Δεν μπορώ να σας πω αν ήμουν εκεί για ένα λεπτό ή έναν αιώνα. Και σε κάποια στιγμή, άρχισα να ακούω κάτι που έμοιαζε με τη φωνή του συζύγου μου, πανικόβλητη. Αργότερα μου είπε ότι ήμουν αναίσθητη για περίπου τρία ή τέσσερα λεπτά, και ένιωσα τόσο ένοχη γι’ αυτό, αλλά δεν ήθελα να επιστρέψω. Δηλαδή, δεν ήξερα πού ήμουν, αλλά δεν ήθελα να επιστρέψω.»
Μετά την επιστροφή της στη ζωή, η Deborah υποστηρίζει ότι τη βοήθησε ένας νεαρός άνδρας να βγει από το αυτοκίνητο, παρόλο που ο σύζυγός της επιμένει ότι δεν υπήρχε τέτοιος άνδρας.
Η αλλαγή στη στάση της απέναντι στη ζωή και τον θάνατο
Ύστερα από αυτές τις εμπειρίες, η Deborah έχει γίνει πιο πνευματική και δεν φοβάται πλέον το τέλος της ζωής της.
Προσθέτει:
«Ένας από τους μεγαλύτερους φόβους μου στη ζωή είναι ότι θα πεθάνω μόνη ή θα εγκαταλειφθώ ή κάτι τέτοιο, αλλά αυτή η εμπειρία με βοήθησε να ξεπεράσω αυτό τον φόβο. Σήμερα, είμαι λιγότερο θρησκευόμενη αλλά πιο πνευματική… Οι επιθανάτιες εμπειρίες μου έφεραν στο προσκήνιο τη θνητότητα της ζωής. Σπάνια αναβάλλω πράγματα γιατί δεν είμαι ποτέ σίγουρη ότι θα μου δοθεί το δώρο μιας άλλης αυριανής μέρας.»
Οι εμπειρίες γαλήνης και χαράς που περιγράφει η Deborah, σίγουρα ταιριάζουν με πολλές άλλες επιθανάτιες εμπειρίες ανθρώπων, όμως παραμένει κάτι που θα πρέπει να προσπαθούμε να αποφεύγουμε, αφού ονομάζονται «επιθανάτιες» για καλό λόγο.
