Ένας άνδρας αποκάλυψε τις λεπτομέρειες των 10 ανατριχιαστικών οραμάτων που είχε λίγο πριν από μια φρικτή αεροπορική τραγωδία που κόστισε τη ζωή σχεδόν 300 ανθρώπων.
Τα αεροπορικά δυστυχήματα έχουν γίνει δυστυχώς υπερβολικά συχνά τους τελευταίους μήνες, με την πτήση της Air India να αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Συχνά υπάρχουν δυσοίωνες ενδείξεις που σχετίζονται με τέτοια δυστυχήματα, είτε πρόκειται για μια συγκεκριμένη θέση που φιλοξενεί τον μοναδικό επιζώντα είτε για τα τελευταία λόγια του πιλότου πριν από την καταστροφή. Όμως λίγα μπορούν να συγκριθούν με τα οράματα του David Booth πριν από ένα μεγάλο αεροπορικό δυστύχημα στο Σικάγο το 1979.
«Όλοι μιλάνε για ένα όνειρο και όλοι έχουν όνειρα. Εγώ δεν είχα ένα όνειρο, είχα ένα όραμα» ανέφερε ο David.
Η σκηνή του οράματος
«Το όνειρο άρχιζε πάντα με τον ίδιο τρόπο. Ήταν μια φωτεινή, ηλιόλουστη μέρα και κοιτούσα ένα πολύ μεγάλο αεροδρόμιο και έναν πολύ μακρύ διάδρομο προσγείωσης και υπήρχε ένα πολύ μεγάλο αεροπλάνο. Μπορούσα να δω το American Airlines. Βλέπω το αεροπλάνο να ξεκινά να τροχοδρομεί στον διάδρομο και να αναπτύσσει ταχύτητα. Ξαφνικά, την ώρα που απογειώνεται, έχω την αίσθηση στο μυαλό μου ότι κάτι δεν πάει καλά με τον ήχο που κάνει ο κινητήρας».
Μιλώντας στο «Our Paranormal World» στο YouTube, ο David περιέγραψε ότι έβλεπε το αεροπλάνο να πηγαίνει κατευθείαν στον αέρα πριν στρίψει και επιστρέψει ευθεία προς το έδαφος, όπου «εκρήγνυται σε αυτήν τη τεράστια πύρινη κόλαση και μετά έρχεται αυτό το κύμα απόγνωσης».
Προσθέτει: «Σαν ένα φυσικό αντικείμενο να σε χτυπούσε κατευθείαν στο στήθος».
Οι συνεχόμενες νύχτες με το ίδιο όραμα
Ένα τέτοιο όραμα θα ήταν αρκετό για να ανησυχήσει οποιονδήποτε, όμως ο David θα είχε εννέα ακόμη ίδια οράματα κάθε βράδυ, μέχρι που συνέβη η τραγωδία που στοίχισε τη ζωή σε 273 ανθρώπους.
Στις 25 Μαΐου 1979, η πτήση 191 της American Airlines συνετρίβη λίγες στιγμές μετά την απογείωσή της από το Διεθνές Αεροδρόμιο O’Hare στο Σικάγο των ΗΠΑ.
Προσπάθειες προειδοποίησης χωρίς αποτέλεσμα
Δυστυχώς, παρά τις προσπάθειες του David, δεν κατάφερε να προσφέρει πραγματικές πληροφορίες στον Jack Barker, διευθυντή δημοσίων σχέσεων της FAA, ο οποίος αρχικά απάντησε στο τηλεφώνημά του.
Θυμήθηκε:
«Ο David ακουγόταν απολύτως λογικός και αξιόπιστος, δεν υπήρχε τίποτα περίεργο σ’ αυτόν. Είχε ένα ανησυχητικό όνειρο επτά νύχτες στη σειρά (εκείνη τη στιγμή). Του μιλούσα και τον άκουγα, αλλά το όνειρο του David δεν μου έδινε αρκετές πληροφορίες για να κάνω κάτι μ’ αυτό. Δεν έδινε τοποθεσία, δεν έδινε πτήση – μερικοί αριθμοί που δεν είχαν κανένα νόημα».
Η μέρα της τραγωδίας
Ο David αφηγήθηκε:
«Κάθε μέρα γινόταν όλο και χειρότερο. Μη γνωρίζοντας τι να κάνω, μη ξέροντας τι έπρεπε να κάνω. Μην μπορώντας να ξεχάσω μια εικόνα χαραγμένη, όχι μόνο στο μυαλό μου, αλλά στην ίδια την ύφανση όλης μου της ύπαρξης».
Έπειτα από ένα τελευταίο όραμα, ένιωσε σίγουρος ότι κάτι είχε αλλάξει και όταν πήγε στη δουλειά εκείνη την ημέρα, τον ενημέρωσαν ότι η πτήση είχε συντριβεί λίγα λεπτά μετά την απογείωση, και ότι δεν υπήρχαν επιζώντες.
Ο Jack ανέφερε: «Με συγκλόνισε πόσο ακριβής ήταν. Αυτό που είδε στο όνειρό του ήταν ουσιαστικά αυτό που συνέβη».
