Ο Μισέλ Σιφρ, Γάλλος εξερευνητής, πραγματοποίησε δύο πειράματα απομόνωσης στη ζωή του, με το πιο εντυπωσιακό να είναι το δεύτερο, όταν αποφάσισε να ζήσει για έξι μήνες σε μια σπηλιά χωρίς καμία ένδειξη για την ώρα και τον χρόνο.
Τα αποτελέσματα αυτής της πειραματικής διαδικασίας ήταν εξαιρετικά ενδιαφέροντα και αποκαλυπτικά για τον ανθρώπινο οργανισμό και το βιολογικό του ρολόι.
Το πείραμα του Σιφρ
Το 1972, ο Μισέλ Σιφρ, τότε 33 ετών, αποφάσισε να ζήσει για έξι μήνες στη Σπηλιά του Μεσονυχτίου στο Τέξας. Όπως και το πρώτο του πείραμα το 1962, η υπόθεση ήταν απλή: τι επίδραση έχει ο χρόνος στον ανθρώπινο οργανισμό και τους βιολογικούς ρυθμούς (το εσωτερικό ρολόι μας); Και εάν αποσπαστεί κανείς από εξωτερικούς δείκτες χρόνου, πώς επηρεάζεται ο κύκλος ύπνου και εγρήγορσης του σώματος;
Η επίδραση του χρόνου στο βιολογικό ρολόι
Στο δεύτερο πείραμά του, ο Σιφρ δεν είχε καμία ένδειξη για τον χρόνο, εκτός από το πότε ξυπνούσε και πότε κοιμόταν, ενώ επικοινωνούσε με την ομάδα παρακολούθησης μόνο όταν εκείνος το ήθελε. Όπως ανέφερε σε μια συνέντευξη του 2008, επιθυμούσε να κατανοήσει εάν υπήρχαν αλλαγές στον τρόπο που το «μυαλό του αντιλαμβανόταν τον χρόνο» μετά το πρώτο του πείραμα και τη δυνατότητα να «συλλάβει» έναν κύκλο ύπνου 48 ωρών.
Τι ανέδειξε το πείραμα του Σιφρ;
Στη διάρκεια των έξι μηνών του πειράματος, ο Σιφρ κατέγραψε έναν κύκλο ύπνου και εγρήγορσης των 48 ωρών, αλλά όχι σταθερά. Όπως εξήγησε, υπήρχαν δύο περίοδοι κατά τις οποίες είχε έναν κύκλο 48 ωρών, αλλά δεν ήταν σε τακτική βάση: «Είχα 36 ώρες συνεχούς εγρήγορσης και μετά 12 ώρες ύπνου».
Ωστόσο, το πιο ενδιαφέρον ήταν ότι ο Σιφρ δεν μπορούσε να καταλάβει τη διαφορά μεταξύ των μεγαλύτερων και μικρότερων ημερών που βίωνε στη σπηλιά.
«Δεν υπήρχε κανένα στοιχείο που να δείχνει ότι αντιλαμβανόμουν αυτές τις μέρες διαφορετικά. Μερικές φορές κοιμόμουν δύο ώρες ή 18 ώρες και δεν μπορούσα να καταλάβω τη διαφορά», είπε.
Ψυχολογικές επιπτώσεις από την απομόνωση
Το πείραμα του Σιφρ δεν είχε μόνο σωματικές, αλλά και ψυχολογικές συνέπειες. Η απομόνωση για τόσους μήνες προκάλεσε αίσθηση «λυποθυμίας και πικρίας» λόγω της μοναξιάς και του απομονωμένου περιβάλλοντος.
Το 1975, ο Σιφρ περιέγραψε την εμπειρία του, λέγοντας ότι ένιωθε συνεχώς «μια αίσθηση απογοήτευσης και αδυναμίας», γεγονός που επηρέασε την ψυχική του υγεία.
Η σημαντική ανακάλυψη του πειράματος του Σιφρ είναι ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντιληφθούν τον χρόνο χωρίς εξωτερικά ερεθίσματα. Η απομόνωση, ειδικά όταν γίνεται υπόγεια, αποδεικνύεται ιδιαίτερα βαρετή και δύσκολη για την ανθρώπινη ψυχολογία.
Το πείραμά του ανέδειξε τον κρίσιμο ρόλο που παίζουν οι εξωτερικές ενδείξεις στην αντίληψη του χρόνου και των βιολογικών ρυθμών μας.
