Η Julie McFadden λέει πως η εμπειρία την κάνει να θέλει «να κλάψει» κάθε φορά που τη διηγείται, «επειδή ήταν τόσο όμορφη».
Μια νοσηλεύτρια σε μονάδα ανακουφιστικής φροντίδας, που έχει κρατήσει το χέρι εκατοντάδων ανθρώπων τη στιγμή που φεύγουν από τη ζωή, αποκάλυψε τη στιγμή που «άλλαξε για πάντα τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τον θάνατο».
Η Julie McFadden, γνωστή διαδικτυακά ως Hospice Nurse Julie, εξήγησε πως δεν φοβάται πια τι έρχεται μετά, μετά από μια ιδιαίτερα συγκινητική εμπειρία με έναν ασθενή.
Η 42χρονη έχει αποκτήσει εκατοντάδες χιλιάδες ακολούθους στα κοινωνικά δίκτυα, καθώς μοιράζεται εμπειρίες και γνώσεις για τη διαδικασία του θανάτου.
Μιλά ανοιχτά για ορισμένα σοκαριστικά περιστατικά που έχει ζήσει δίπλα σε ανθρώπους τις τελευταίες τους ώρες, αλλά και για τις πιο συχνές εξομολογήσεις που ακούει από ασθενείς λίγο πριν φύγουν.
Μια εμπειρία που άλλαξε τη ζωή της
Η Julie περιέγραψε ότι λίγο καιρό αφού ξεκίνησε να εργάζεται σε μονάδα ανακουφιστικής φροντίδας, είχε μια βαθιά εμπειρία με έναν ασθενή που αποκάλεσε «Randy».
Κατά τη διάρκεια του podcast Mighty Pursuit τον Ιούνιο, μίλησε για την ημέρα που εκείνος πέθανε, λέγοντας:
«Αυτό που έζησα την ημέρα που πέθανε, δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Ήταν η στιγμή που σταμάτησα να φοβάμαι τον θάνατο».
Ο Randy, ένας άντρας γύρω στα 50, δεν είχε οικογένεια, ούτε φίλους. Ήταν συλλέκτης αντικειμένων, είχε σοβαρά προβλήματα ψυχικής και σωματικής υγείας και πολλές δυσκολίες στη ζωή του.
«Χρειαζόταν πολλή βοήθεια», είπε η Julie, εξηγώντας πως η ομάδα της αναγκάστηκε να καθαρίσει όλο του το σπίτι γιατί δεν ήταν ασφαλές να μείνει εκεί.
Η μεταμόρφωση του Randy
«Την επόμενη φορά που τον είδα, ήταν σαν άλλος άνθρωπος», είπε. «Ήταν χαρούμενος, πιο ελεύθερος, πιο ανοιχτός και έζησε άλλους εννιά μήνες. Μπορεί να μη φαίνεται πολύ, αλλά με την κατάστασή του ήταν κάτι το απίστευτο».
Ο Randy ήρθε πολύ κοντά με όλη την ομάδα, αλλά η Julie δέθηκε μαζί του ιδιαίτερα.
«Πήγαινα συχνά στο σπίτι του μόνο για να μιλήσουμε για τη ζωή του. Δεν φοβόταν να μιλήσει για τον θάνατο. Μου έλεγε ότι φοβόταν να πεθάνει, ότι δεν έζησε μια ελεύθερη ζωή – είχε πολλές τύψεις».
«Δεν έχω αγαπημένους ασθενείς, αλλά αν είχα, εκείνος θα ήταν. Τον σκέφτομαι ακόμα συνέχεια».
Η τελευταία μέρα
Καθώς η υγεία του επιδεινωνόταν, χρειαζόταν συνεχή φροντίδα με νοσηλευτή δίπλα του 24 ώρες το 24ωρο, ενώ η Julie τον επισκεπτόταν όσο πιο συχνά μπορούσε.
«Την τελευταία μέρα που τον είδα, κατάλαβα ότι θα πέθαινε εκείνη τη μέρα. Το έβλεπα από την αναπνοή του, από την όψη του», είπε.
Ζήτησε από τη νοσηλεύτρια που τον φρόντιζε να την ειδοποιήσει όταν θα έφευγε και του αποχαιρέτησε σιωπηλά μέσα της καθώς έφευγε από το διαμέρισμά του για να δει τον επόμενο ασθενή της.
Το ανατριχιαστικό αλλά όμορφο αντίο
«Καθώς έβγαινα από το σπίτι του, δεν ένιωθα λύπη. Ένιωθα ευγνωμοσύνη που τον γνώρισα. Είπα από μέσα μου “Του εύχομαι ό,τι καλύτερο, όπου κι αν πάει”».
Κάθισε στο αυτοκίνητό της λίγο παραπάνω και συνέχισε να «του μιλά μέσα της».
«Ξαφνικά, άκουσα τη φωνή του Randy στο κεφάλι μου να με φωνάζει με το όνομά μου», είπε στο podcast. «Δεν άκουσα μόνο τη φωνή του – ήταν σαν να μου μετέδωσε όλες τις αισθήσεις του».
«Τον άκουσα, ένιωσα πώς αισθανόταν, σχεδόν τον είδα – σα να πετούσε, σαν να ήταν ευτυχισμένος».
Μου είπε: «Ω, Θεέ μου Julie, αν ήξερα πόσο όμορφο είναι αυτό, δεν θα είχα φοβηθεί ποτέ». Ήξερα πως όλη του τη ζωή ήθελε να νιώσει ελεύθερος – το έλεγε συνέχεια.
«Και στο θάνατο, ένιωσα ότι το κατάφερε. Με πλημμύρισε μια αίσθηση ειρήνης, χαράς, γαλήνης. Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς – άρχισα να κλαίω στο αυτοκίνητο».
Δε φοβάται πια
Η Julie λέει ότι ακόμα και σήμερα, κάθε φορά που το διηγείται, νιώθει δάκρυα να έρχονται στα μάτια της «επειδή ήταν τόσο όμορφο».
Συνέχισε: «Δε φοβάμαι πια τον θάνατο. Όταν πεθαίνουμε, επιστρέφουμε σε ένα μέρος που ήδη γνωρίζουμε, στο μέρος από το οποίο ήρθαμε. Και νομίζω ότι θα είναι σαν ανακούφιση».
«Βλέπω στιγμές από αυτό το μέρος όταν είμαι δίπλα σε ανθρώπους που πεθαίνουν, όταν είμαι με μωρά, όταν νιώθω αληθινή σύνδεση με τους άλλους και κάνουμε ειλικρινείς συζητήσεις».
«Ό,τι κι αν είναι αυτό, αυτό το πράγμα μοιάζει με σπίτι. Μου αρέσει να είμαι εδώ και νιώθω ευγνώμων για τη ζωή, αλλά δε φοβάμαι να την αφήσω – γιατί νομίζω ότι πάω σε κάτι που μοιάζει περισσότερο με σπίτι απ’ ό,τι θα μπορούσε ποτέ να είναι αυτός ο κόσμος».
Ας ελπίσουμε πως έχει δίκιο, έτσι δεν είναι;
