Η ιστορία της αρχαίας Ινδίας χαρακτηρίζεται από πρακτικές που, με τα σημερινά δεδομένα, φαίνονται παράξενες. Μια τέτοια πρακτική ήταν η ρίψη μωρών, όπου βρέφη κάτω των 2 ετών κουνιόντουσαν και έπεφταν από ιερά, με τραγικές συνέπειες. Το έθιμο αυτό προερχόταν από την πίστη και τις θεραπευτικές πεποιθήσεις, αλλά σχεδόν πάντα κατέληγε στο θάνατο του βρέφους.
Επιπλέον, το σύστημα των καστών, αν και διαφέρει από την αρχαία ελληνική δουλεία, ήταν ένα βάναυσο σύστημα διαχωρισμού. Οι άθικτοι, οι κοινωνικά απόβλητοι, υπέμεναν δουλειές του ποδαριού, πενιχρούς μισθούς και βιαιότητες από τις ανώτερες τάξεις, διαιωνίζοντας έναν κύκλο καταπίεσης και διακρίσεων. Οι αστρολογικές δεισιδαιμονίες επηρέασαν τα έθιμα, οδηγώντας σε τελετουργίες όπου οι γυναίκες που θεωρούνταν καταραμένες λόγω δυσμενών αστρολογικών ζωδίων έπρεπε να παντρεύονται δέντρα ή ζώα πριν από τους ανθρώπους.
Η απανθρωποποίηση των γυναικών ήταν εμφανής σε πρακτικές όπως η Svayamvara, όπου η αυτονομία των γυναικών στην επιλογή συζύγων διαβρώθηκε, καθώς αντιμετωπίζονταν ως εμπορεύματα, που περνούσαν από τους πατέρες στους συζύγους.
Αναμφισβήτητα η πιο σοκαριστική ήταν η sati, όπου οι χήρες, που θεωρούνταν ιδιοκτησία των εκλιπόντων συζύγων τους, συχνά εξαναγκάζονταν σε αυτοπυρπόληση σε νεκρικές πυρές.
Αυτή η φρικτή πρακτική έφτασε στο απόγειό της μεταξύ του 15ου και του 18ου αιώνα, με έως και 1.000 χήρες να θυσιάζονται ετησίως. Τα έθιμα αυτά, αν και κάποτε θεωρούνταν φυσιολογικά, σήμερα προκαλούν βαθιά έκπληξη και δυσπιστία.
Η ιστορία της αρχαίας Ινδίας είναι ένα σύνθετο μωσαϊκό με αξιοθαύμαστες και βαθιά ενοχλητικές πτυχές, που προσφέρει ένα συναρπαστικό θέμα για εξερεύνηση.
