Οι περισσότεροι από εμάς συνδέουμε τις καταβόθρες με τρομακτικές άβυσσους, αλλά στην Κίνα θεωρούνται «παραδεισένιες» και για καλό λόγο. Πολλές από αυτές έχουν ανακαλυφθεί να περιέχουν παρθένα αρχαία δάση.
Πιο πρόσφατα, τον Αύγουστο του περασμένου έτους, εξερευνητές των σπηλαίων σκόνταψαν σε μία από αυτές τις γιγάντιες τρύπες, που πιθανότατα περιείχαν είδη μικρών ζώων άγνωστα στην επιστήμη. Μια εκ των οποίων τρύπα φέρεται να έχει μήκος 300 μέτρα (1.000 πόδια), πλάτος 150 μέτρα (500 πόδια) και βάθος μεγαλύτερο από 190 μέτρα (630 πόδια).
Οι «Ουράνιοι Λάκκοι» της Κίνας
Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό καρστικό τοπίο της Κίνας και τώρα είναι μία από τις 30 τέτοιες τρύπες που είναι γνωστές ως «tiankeng» – που μεταφράζεται ως «ουράνιοι λάκκοι» – στην περιοχή. Ο λόγος για το απόκοσμο όνομα των τάφρων είναι ότι είναι μερικά από τα τελευταία φυσικά καταφύγια για αρχαία δάση και φιλοξενούν είδη που δεν έχουν δει πουθενά αλλού στον κόσμο.
Μοναδικά υπόγεια δάση
Περιγράφοντας τη δική του συνάντηση με ένα tiankeng το 2016, ο ερευνητής Tang Jianmin έγραψε: «Η σκηνή εκεί κάτω ήταν εκπληκτική: ένα υπόγειο παρθένο δάσος χωρίς ίχνος ανθρώπινων δραστηριοτήτων, με αρχαία δέντρα ύψους 40 μέτρων και μια ομάδα άγριων ζώων και φυτών από την εποχή των δεινοσαύρων».
Δεδομένου του βάθους τους, πολύ λίγο φως φτάνει στον πυθμένα του tiankeng και ωστόσο, φιλοξενούν άφθονα φυτά. Για χρόνια παρέμενε ασαφές πώς αυτό ήταν δυνατό, αλλά μια νέα μελέτη, που δημοσιεύτηκε στις 20 Ιουλίου, αποκάλυψε πώς πολλά είδη μπόρεσαν να ευδοκιμήσουν στα βάθη τους.
Οι Κινέζοι επιστήμονες προτείνουν ότι τα tiankeng διατηρούν μια πλούσια γενετική δεξαμενή που ενισχύει την ανθεκτικότητα και την προσαρμοστικότητα των ειδών.
Επιπλέον, η μελέτη αποκάλυψε μέτρια γενετική διαφοροποίηση μεταξύ πληθυσμών εντός και εκτός των tiankeng. Αυτή η μέτρια διαφοροποίηση υπογραμμίζει τη μερική γενετική απομόνωση που παρέχεται από τα tiankeng, η οποία πιθανώς συμβάλλει στα μοναδικά γενετικά χαρακτηριστικά που παρατηρούνται σε αυτούς τους πληθυσμούς.
Με πολύ απλά λόγια, η ζωή μέσα σε αυτά τα υπόγεια δάση εξελίχθηκε διαφορετικά και αν αυτό ισχύει για την Maglietia aromatica, τι σημαίνει αυτό για όλα τα άλλα είδη φυτών και ζώων που ζουν εκεί;
Αφθονία θρεπτικών στοιχείων
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι τσουκνίδες, οι φτέρες και άλλα φυτά που ζουν μέσα τους ευδοκιμούν από άφθονα αποθέματα αζώτου, φωσφόρου, καλίου, ασβεστίου και μαγνησίου.
Αυτά τα στοιχεία περιορίζουν την ανάπτυξη των φυτών σε άλλα περιβάλλοντα, όπου είναι σπάνια, αλλά επειδή είναι τόσο αυξημένα στο tiankeng, τα φυτά έχουν εξελιχθεί για να τα καταβροχθίζουν, επιτρέποντάς τους να ψηλώσουν και να επωφεληθούν από τις λίγες ακτίνες του ηλιακού φωτός που τους φτάνει.
«Τα φυτά μπορούν να προσαρμοστούν σε δυσμενή περιβάλλοντα προσαρμόζοντας την περιεκτικότητά τους σε θρεπτικά συστατικά», έγραψαν οι συγγραφείς της μελέτης, σύμφωνα με μετάφραση του Live Science.
«Λόγω των πανύψηλων βράχων και του απότομου εδάφους του tiankeng, έχει διαταραχθεί λιγότερο από ανθρώπινες δραστηριότητες».
Ποικιλία σπάνιων ειδών
Οι βαθιές τρύπες φιλοξενούν φυτά που ευνοούν την υγρασία και τη σκιά, συμπεριλαμβανομένων ειδών μοναδικών για την περιοχή, όπως το δαμάσκηνο του Νεπάλ (Choerospondias axillaris) και το κινέζικο βροχερό κουδούνι (Strobilanthes cusia).
Περίπου το 30 τοις εκατό των παγκόσμιων tiankeng βρίσκονται στην αυτόνομη περιοχή Guangxi Zhuang της Κίνας, μεταξύ των καρστικών σχηματισμών της που έχουν καταχωριστεί στη λίστα Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Καρστικά τοπία και οικολογική σημασία
Τα καρστικά τοπία διαμορφώνονται από τη διάβρωση διαλυτών ανθρακικών πετρωμάτων όπως ο ασβεστόλιθος, δημιουργώντας χαρακτηριστικά όπως καταβόθρες, σπηλιές και υπόγεια ποτάμια.
Σε ένα άρθρο για την UNESCO Courier, ο Jianmin εξηγεί περαιτέρω τον σχηματισμό αυτών των καταβόθρων, γράφοντας: «Το Karst tiankeng είναι ένα σχετικά κλειστό περιβάλλον με υψηλή υγρασία, χαμηλή θερμοκρασία και υψηλή συγκέντρωση αρνητικών ιόντων οξυγόνου. Ο πυθμένας του συνδέεται με την υπόγεια ροή νερού, καλλιεργώντας μια καταπράσινη όαση όλο το χρόνο. Εκεί σχηματίζονται πρωτόγονα οικοσυστήματα με μοναδικούς ζωικούς, φυτικούς και μικροβιακούς πόρους».
