Ο νανός πλανήτης Δήμητρα είναι ίσως ένα από τα πιο παραγνωρισμένα και υποτιμημένα πλανητικά αντικείμενα σε ολόκληρο το ηλιακό σύστημα.
Παρά το γεγονός ότι μοιράζεται τον ίδιο χαρακτηρισμό νάνου πλανήτη με τον Πλούτωνα, η Δήμητρα θεωρείται κυρίως αστεροειδής επειδή βρίσκεται στην κύρια ζώνη αστεροειδών, αποτελώντας όμως το μεγαλύτερο αντικείμενο εκεί, με μάζα που φτάνει το 25 με 30 τοις εκατό της συνολικής μάζας της ζώνης.
Παρά την έλλειψη αναγνώρισης, το εσωτερικό της είναι στρωματοποιημένο όπως οι βραχώδεις πλανήτες και η επιφάνειά της εμφανίζει ενδείξεις παλαιότερης δραστηριότητας πάγου νερού με «φωτεινά σημεία» που αποτελούνται από εξαιρετικά ανακλαστικά κοιτάσματα αλατιού.
Ceres: Νέα στοιχεία από ερευνητές του Caltech
Τώρα, ένα δίδυμο ερευνητών από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια έφερε στο φως νέα δεδομένα για τη σύνδεση ανάμεσα στη δραστηριότητα του πάγου νερού και τα επιφανειακά κοιτάσματα αλατιού, του νάνου πλανήτη.
Όπως συζητείται σε ευρηματική μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Journal of Geophysical Research: Planets, οι ερευνητές παρουσίασαν αποδεικτικά στοιχεία ότι τα παλαιότερα δεδομένα ενδέχεται να ήταν εσφαλμένα όσον αφορά την ποσότητα των κοιτασμάτων αλατιού που παρατηρήθηκαν προηγουμένως από το διαστημόπλοιο Dawn της NASA, το οποίο εξερεύνησε τη Δήμητρα από το 2015 έως το 2018.
Χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό δεδομένων του Dawn και υπολογιστικών μοντέλων, οι ερευνητές εξέτασαν την εξέλιξη του επιφανειακού πάγου νερού και των αλάτων, διαπιστώνοντας ότι τα κοιτάσματα αλατιού ενδέχεται να κρύβονται κάτω από τα στρώματα πάγου με τα οποία είναι αναμειγμένα, υπολογιζόμενα σε ποσότητα 30 έως 50 τοις εκατό μεγαλύτερη από ό τι είχε υποτεθεί προηγουμένως.
Ο μηχανισμός εξάτμισης και η θερμική διαλογή
Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι οι κατολισθήσεις συμβάλλουν στην έκθεση περισσότερου επιφανειακού πάγου, ο οποίος στη συνέχεια εξατμίζεται -διαδικασία επιστημονικά γνωστή ως εξάχνωση-, αφήνοντας πίσω του τα αλμυρά φωτεινά σημεία.
Οι ερευνητές πρότειναν ένα ποιοτικό μοντέλο μακροπρόθεσμης επιφανειακής εξέλιξης των αλμυρών πάγων της Δήμητρας που μοιάζει με τη θερμική διαλογή σε παγωμένους δορυφόρους. Ο πάγος στα κοιτάσματα με άλατα εξαχνώνεται ευκολότερα και μετακινείται σε ψυχρότερες περιοχές, δημιουργώντας μια ανατροφοδότηση που προκαλεί συνθέσεις διαφοροποιήσεις ανάμεσα στις ψυχρότερες παγωμένες επιφάνειες και τις θερμότερες, πλουσιότερες σε αλάτι περιοχές.
Η έρευνα αυτή επιλύει ένα μακροχρόνιο παράδοξο σχετικά με το πώς σχηματίζονται τα πλούσια σε αλάτι κοιτάσματα, δείχνοντας ότι δεν ξεκινούν με υψηλή περιεκτικότητα σε αλάτι, αλλά εμπλουτίζονται σταδιακά μέσω της εξάτμισης του πάγου νερού.
