Η πρόβλεψη του τρόπου με τον οποίο αλληλεπιδρούν τα μόρια είναι κεντρικής σημασίας για την ανακάλυψη φαρμάκων, καθώς προσφέρει σημαντικές πληροφορίες για το πώς μπορεί να δράσει ένα νέο φάρμακο στον ανθρώπινο οργανισμό και ποιες παρενέργειες ενδέχεται να προκαλέσει.
Η υπολογιστική μοντελοποίηση αυτών των αλληλεπιδράσεων μπορεί να μειώσει την ανάγκη για χρονοβόρα και δαπανηρή εργαστηριακή δουλειά, ωστόσο ορισμένες αλληλεπιδράσεις παραμένουν πέρα από τις δυνατότητες των κλασικών υπολογιστών. Η δανική εταιρεία κβαντικού λογισμικού Kvantify έκανε ένα σημαντικό βήμα προς την αντιμετώπιση αυτής της πρόκλησης, αποτυπώνοντας με ακρίβεια μια αλληλεπίδραση που σχετίζεται με τη βιομοριακή σταθερότητα μέσω ενός νέου υπολογιστικού μοντέλου, το οποίο δοκιμάστηκε στον κβαντικό υπολογιστή System Model H2 της Quantinuum.
Η μελέτη εστιάζει στις αλληλεπιδράσεις διασποράς, οι οποίες είναι μεμονωμένα μικρές αλλά συλλογικά συμβάλλουν καθοριστικά στη σταθεροποίηση βιολογικών δομών όπως το DNA και οι πρωτεΐνες.
Βασικά ευρήματα της έρευνας
Χρησιμοποιώντας ένα ζεύγος μορίων που προέρχονται από τη δομή του DNA, η Kvantify διερεύνησε πώς μεταβάλλεται η αλληλεπίδραση καθώς τα μόρια απομακρύνονται. Η ομάδα εφάρμοσε τον κβαντικό αλγόριθμο BEAST-VQE, σε συνδυασμό με προσομοίωση κβαντικών κυκλωμάτων μέσω της ενσωμάτωσης του Qrunch με το NVIDIA cuTensorNet, συγκρίνοντας τα αποτελέσματα με την καθιερωμένη μέθοδο κβαντικής χημείας CCSD(T).
Η μέθοδος της Kvantify πέτυχε ακρίβεια αντίστοιχη της CCSD(T), μειώνοντας τον απαιτούμενο αριθμό ενεργών τροχιακών από 236 σε μόλις 53 και καθιστώντας τον υπολογισμό λιγότερο απαιτητικό. Παράλληλα, οι υπολογισμοί που εκτελέστηκαν σε δύο αντιπροσωπευτικές μοριακές γεωμετρίες στον κβαντικό υπολογιστή System Model H2 της Quantinuum έδωσαν αποτελέσματα σχεδόν ταυτόσημα με τις ιδανικές προσομοιώσεις, επιβεβαιώνοντας τη δυνατότητα μελέτης αυτής της λεπτής αλληλεπίδρασης σε σύγχρονες κβαντικές συσκευές.
Το αποτέλεσμα λειτουργεί ως μοριακό σημείο αναφοράς για τον έλεγχο της ακρίβειας των υπολογιστικών προβλέψεων, χωρίς να διεκδικεί εμπορικό κβαντικό πλεονέκτημα. Ωστόσο, αναδεικνύει την αξία του συνδυασμού κβαντικών και κλασικών μεθόδων στη διερεύνηση μοριακών αλληλεπιδράσεων με το υπάρχον κβαντικό υλικό, θέτοντας ως επόμενη πρόκληση τη μείωση των κλασικών υπολογιστικών περιορισμών καθώς εξελίσσονται οι κβαντικοί υπολογιστές.