Η επιστημονική κοινότητα διαθέτει ισχυρές αποδείξεις ότι το υγρό νερό έρεε κάποτε στην επιφάνεια του αρχαίου Άρη. Ωστόσο, υπάρχει μια μακροχρόνια συζήτηση σχετικά με το αν οι παλίρροιες βοήθησαν στη διαμόρφωση του τοπίου στον κρατήρα Gale και στην πεδιάδα Utopia Planitia, περιοχές που έχουν εξερευνηθεί από τα οχήματα Curiosity της NASA και Zhurong της Κίνας αντίστοιχα.
Τα ευρήματα που δημοσιεύθηκαν πρόσφατα στο περιοδικό Journal of Geophysical Research: Planets παρέχουν βασικές γνώσεις για τον ρόλο των παλιρροιών στον σχηματισμό του αρειανού εδάφους πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Ενώ ο κρατήρας Gale θεωρείται ότι ήταν λίμνη, η Utopia Planitia εικάζεται ότι αποτελούσε έναν αχανή ωκεανό.
Άρης: Προσομοίωση της ταχύτητας των υδάτων
Για τη μελέτη, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια σειρά υπολογιστικών μοντέλων για να προσομοιώσουν την ταχύτητα και την κίνηση των παλιρροιών στον αρχαίο Άρη. Στόχος ήταν να εξακριβωθεί εάν αυτές ήταν υπεύθυνες για την απόθεση ιζηματογενών πετρωμάτων που παρατηρήθηκαν από τα ρόβερ.
Μετά την ενσωμάτωση της βαρύτητας του Άρη, η οποία είναι το ένα τρίτο της γήινης, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η μέγιστη ταχύτητα της παλίρροιας και στις δύο τοποθεσίες υπολογίστηκε σε περίπου 0,01 μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Για σύγκριση, οι ταχύτητες παλίρροιας στη Γη ποικίλλουν ανάλογα με την τοποθεσία, με τον ανοιχτό ωκεανό να φτάνει τα 0,05 μέτρα ανά δευτερόλεπτο και τις ακτογραμμές τα 0,5 έως 1,0 μέτρα ανά δευτερόλεπτο.
Δευτερεύων παράγοντας διαμόρφωσης του εδάφους
Η έρευνα υποδηλώνει ότι οι παλίρροιες σπάνια θα πρέπει να θεωρούνται πρωταρχικός παράγοντας κατά την ανάλυση ιζηματογενών δομών στον Άρη στο μέλλον. Μπορεί να θεωρηθούν δευτερεύων οδηγός μεταφοράς ιζημάτων, αλλά η ικανότητά τους ήταν πολύ μικρή στις περισσότερες ωκεάνιες και παράκτιες περιοχές.
Υπάρχουν βέβαια αβεβαιότητες που πρέπει να ληφθούν υπόψη, ειδικά γύρω από το μέγεθος ενός αρχαίου αρειανού ωκεανού. Στη Γη, οι παλίρροιες είναι δυνατές λόγω της βαρυτικής επίδρασης της Σελήνης, η οποία είναι αρκετά μεγάλη σε μέγεθος. Αντίθετα, οι δύο δορυφόροι του Άρη, ο Φόβος και ο Δείμος, είναι πολύ μικροί για να ασκήσουν σημαντική βαρυτική επιρροή.
Η επίδραση των ηλιακών παλιρροιών
Ο Άρης βασίζεται σε αυτό που είναι γνωστό ως ηλιακές παλίρροιες, δηλαδή στη βαρυτική επίδραση του Ήλιου στο πλανητικό σώμα. Παρόμοιες παλίρροιες βιώνουμε και στη Γη όταν ο πλανήτης, η Σελήνη και ο Ήλιος ευθυγραμμίζονται. Καθώς η επιστήμη προχωρά, νέες γνώσεις για τις παλίρροιες του αρχαίου Άρη αναμένεται να προκύψουν τις επόμενες δεκαετίες, προσφέροντας μια πληρέστερη εικόνα για το πώς το νερό και η βαρύτητα συνεργάστηκαν για να σμιλέψουν τον Κόκκινο Πλανήτη.
