Τα αστέρια δεν είναι οι γαλήνιοι και αμετάβλητοι φάροι που φαίνονται στον νυχτερινό ουρανό. Κατά τη διάρκεια δισεκατομμυρίων ετών, διογκώνονται, αποβάλλουν τα εξωτερικά τους στρώματα και τελικά καταρρέουν σε πυκνά υπολείμματα.
Μια νέα μελέτη από το Ινστιτούτο Επιστήμης και Τεχνολογίας της Αυστρίας (ISTA) υποδηλώνει ότι τα μαγνητικά πεδία επιβιώνουν από αυτό το δράμα, «απολιθώνονται» στο εσωτερικό των άστρων και επανεμφανίζονται στην επιφάνεια των λευκών νάνων.
Η σύνδεση των κόκκινων γιγάντων με τους λευκούς νάνους
Οι αστρονόμοι είχαν παρατηρήσει μαγνητικά πεδία στις επιφάνειες των λευκών νάνων -των πυκνών πυρήνων που απομένουν μετά τον «θάνατο» άστρων όπως ο Ήλιος.
Πιο πρόσφατα, εντοπίστηκε μαγνητισμός βαθιά μέσα σε κόκκινους γίγαντες. Η έρευνα των Lukas Einramhof και Lisa Bugnet συνδέει για πρώτη φορά αυτές τις δύο παρατηρήσεις, αποδεικνύοντας ότι πρόκειται για το ίδιο πεδίο που διατηρείται σε όλα τα στάδια της αστρικής εξέλιξης.
Αστεροσεισμολογία: Οι σεισμοί των άστρων
Για να «δουν» στο εσωτερικό των άστρων, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν την αστεροσεισμολογία. Όπως οι σεισμοί στη Γη αποκαλύπτουν τη δομή του πλανήτη μας, έτσι και οι ανεπαίσθητες ταλαντώσεις στην επιφάνεια ενός άστρου μεταφέρουν πληροφορίες για το τι συμβαίνει στον πυρήνα του.
Τα δεδομένα αυτά επέτρεψαν στην ομάδα να κατασκευάσει θεωρητικά μοντέλα που επιβεβαιώνουν ότι ένα μαγνητικό πεδίο μπορεί να επιβιώσει για δισεκατομμύρια χρόνια.
Μαγνητικές φυσαλίδες και το μέλλον του Ήλιου
Οι προσομοιώσεις έδειξαν ότι ο μαγνητισμός δεν συγκεντρώνεται στο κέντρο του πυρήνα, αλλά σχηματίζει δομές που μοιάζουν με κοίλα κελύφη ή «μαγνητικές φυσαλίδες» γύρω από αυτόν.
Καθώς ο λευκός νάνος ψύχεται, αυτά τα αρχαία πεδία μεταναστεύουν προς τα έξω και γίνονται ορατά στην επιφάνεια. Αν αυτή η θεωρία ισχύει, σημαίνει ότι ο μαγνητισμός επηρεάζει καθοριστικά την εξέλιξη του άστρου, αναμειγνύοντας το υδρογόνο και επεκτείνοντας τη διάρκεια ζωής του.
Το εύρημα αυτό θέτει νέα ερωτήματα για το μέλλον του δικού μας Ήλιου, ο οποίος κάποτε θα ακολουθήσει την ίδια ακριβώς πορεία.