Διεθνής ομάδα επιστημόνων από τη NASA, το Νοτιοδυτικό Ερευνητικό Ινστιτούτο (SwRI) και το Ινστιτούτο Επιστημών Weizmann εξέτασε τον ρόλο των μεγάλων συγκρούσεων στη δημιουργία και την εξέλιξη υποsurface ωκεανών σε παγωμένους δορυφόρους.
Η σχετική μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Nature Astronomy», εστίασε στους μικρότερους δορυφόρους του Κρόνου και του Ουρανού.
Συγκρούσεις και πάγωμα των ωκεανών
Χρησιμοποιώντας υπολογιστικά μοντέλα, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι μεγάλες συγκρούσεις δεν ευνοούν τη δημιουργία νέων ωκεάνιων κόσμων. Αντίθετα, επηρεάζουν αρνητικά το μέγεθος και τη διάρκεια ζωής των υπαρχόντων ωκεανών.
Κατά τη διάρκεια μιας ισχυρής σύγκρουσης, δημιουργείται ένα μείγμα πάγου και πετρωμάτων. Τα πετρώματα βυθίζονται ταχύτατα στον πυθμένα αμέσως μόλις ο πάγος λιώσει σε νερό. Αυτή η ταχεία βύθιση εμποδίζει την περαιτέρω ανάπτυξη του ωκεανού, με αποτέλεσμα το υγρό νερό να παγώνει γρήγορα. Έτσι, ένας μικρός και παγωμένος δορυφόρος που δέχεται ένα μεγάλο πλήγμα είναι πιθανότερο να χάσει τον ωκεανό του ή να εμποδιστεί πλήρως ο σχηματισμός του.
Η σημασία των ωκεάνιων κόσμων
Η παρουσία νερού σε υγρή μορφή αποτελεί τον βασικότερο παράγοντα για την ανάπτυξη της ζωής, καθώς υποστηρίζει τις κυτταρικές λειτουργίες και τον μεταβολισμό. Εκτός από τον Εγκέλαδο, τη Διώνη και τους δορυφόρους του Ουρανού, πιθανοί ωκεάνιοι κόσμοι στο ηλιακό σύστημα θεωρούνται η Ευρώπη, ο Γανυμήδης, ο Καλλιστώ, ο Τιτάνας, ο Μίμας, καθώς και οι νάνοι πλανήτες Πλούτωνας και Δήμητρα.
Για την εξερεύνηση αυτών των σωμάτων, η αποστολή Europa Clipper της NASA κατευθύνεται ήδη προς την Ευρώπη με άφιξη το 2030, ενώ το ρομποτικό ελικόπτερο Dragonfly προγραμματίζεται να εκτοξευθεί το 2028 με προορισμό τον Τιτάνα.
