Ο ήλιος μας βρίσκεται περίπου στη μέση της ζωής του, που σημαίνει ότι και η Γη βρίσκεται σε αντίστοιχο στάδιο. Όταν ένα αστέρι εξαντλήσει το υδρογόνο στον πυρήνα του, η διάμετρός του αυξάνεται πάνω από εκατό φορές, καταβροχθίζοντας οποιοδήποτε κοντινό πλανήτη. Παρά το γεγονός ότι αυτό θα συμβεί σε τουλάχιστον 5 δισεκατομμύρια χρόνια, οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει σημάδια για το τι μπορεί να περιμένει το ηλιακό μας σύστημα.
Μελέτη πλανητικών συστημάτων με TESS
Χρησιμοποιώντας δεδομένα από τον δορυφόρο TESS (Transiting Exoplanet Survey Satellite), οι αστρονόμοι Edward Bryant και Vincent Van Eylen συνέκριναν συστήματα με άστρα στην κύρια ακολουθία της ζωής τους με άστρα που βρίσκονται μετά την κύρια ακολουθία, τόσο με πλανήτες όσο και χωρίς. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι πλανήτες γίνονται σπανιότεροι καθώς τα αστέρια γερνούν.
«Είμαστε αρκετά σίγουροι ότι δεν οφείλεται σε παράγοντες σχηματισμού», εξήγησε ο Bryant, καθώς δεν παρατηρούνται μεγάλες διαφορές στη μάζα και τη χημική σύσταση αυτών των άστρων σε σύγκριση με τα νεότερα άστρα.
Καταστροφή πλανητών από γιγάντια άστρα
Η πλήρης κατάποση δεν είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο τα γιγάντια άστρα μπορούν να καταστρέψουν πλανήτες. Καθώς μεγαλώνουν, οι παλιότεροι αστέρες ασκούν ισχυρότερες παλιρροιακές δυνάμεις, που μπορούν να κάνουν τις τροχιές των πλανητών να συρρικνωθούν, να τους αφαιρέσουν την ατμόσφαιρα ή ακόμη και να τους καταστρέψουν ολοκληρωτικά. Η μελέτη τους εξέτασε 456.941 άστρα μετά την κύρια ακολουθία και βρήκε 130 πλανήτες ή υποψήφιους με κοντινές τροχιές, επιβεβαιώνοντας ότι η συρρίκνωση τροχιάς γίνεται πιο έντονη καθώς τα άστρα εξελίσσονται.
Η σημασία για τη Γη
Η παρατήρηση πλανητών γύρω από γηραιά άστρα μπορεί να μας δώσει εικόνα για την τελική μοίρα του ηλιακού μας συστήματος. Με περισσότερα δεδομένα από το TESS και τη μελλοντική αποστολή Plato της ESA, οι επιστήμονες θα μπορέσουν να παρατηρήσουν μικρές αλλαγές στις τροχιές πλανητών, που θα υποδηλώνουν την πορεία τους προς την καταστροφή.