Στο ηλιακό μας σύστημα φιλοξενούνται σχεδόν 900 γνωστά φεγγάρια, όμως μέχρι σήμερα δεν έχει επιβεβαιωθεί η ύπαρξη ούτε μίας «εξωσελήνης» -ενός φεγγαριού που περιφέρεται γύρω από έναν εξωπλανήτη.
Μια νέα μελέτη που έγινε αποδεκτή στο The Astrophysical Journal προτείνει μια καινοτόμο μέθοδο για τον εντοπισμό τους, χρησιμοποιώντας το μελλοντικό παρατηρητήριο της NASA, Habitable Worlds Observatory (HWO).
Η νέα μέθοδος της ανακλαστικής φωτομετρίας
Η ερευνητική ομάδα από τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο χρησιμοποίησε υπολογιστικά μοντέλα για να προσομοιώσει πώς μια εξωσελήνη με χαρακτηριστικά παρόμοια με της Γης θα μπορούσε να εντοπιστεί καθώς περιφέρεται γύρω από έναν πλανήτη-γίγαντα (μεγέθους Δία). Η βασική ιδέα στηρίζεται στο φως του αστέρα που αντανακλάται από τον εξωπλανήτη προς την εξωσελήνη.
Όταν η εξωσελήνη περνά πίσω από τον πλανήτη (κατά τη διάρκεια μιας «σεληνιακής έκλειψης» στο δικό της σύστημα), το παρατηρητήριο HWO θα μπορούσε να ανιχνεύσει την αλλαγή στο ανακλώμενο φως από την ατμόσφαιρά της. Σύμφωνα με τα μοντέλα:
Το HWO θα μπορούσε να εντοπίσει μια τέτοια εξωσελήνη σε απόσταση έως και 12 παρσέκ (περίπου 39 έτη φωτός) από τη Γη. Η μέθοδος είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη για φεγγάρια με μέγεθος ακόμα και το μισό της ακτίνας της Γης (0,5 R⊕).
Γιατί η ανακάλυψη εξωσεληνών είναι σημαντική
Στο δικό μας σύστημα, φεγγάρια όπως η Ευρώπη, ο Γανυμήδης, ο Τιτάνας και ο Εγκέλαδος αποτελούν κορυφαίους στόχους για την αστροβιολογία. Η ανακάλυψη εξωσεληνών θα προσέφερε νέα δεδομένα για:
- Την ποικιλομορφία των συστημάτων: Η κατανόηση του πώς σχηματίζονται και εξελίσσονται τα πλανητικά συστήματα.
- Την αναζήτηση ζωής: Η πιθανότητα κατοικησιμότητας σε φεγγάρια γύρω από αέριους γίγαντες που βρίσκονται στην «κατοικήσιμη ζώνη» του άστρου τους.
Παρά την επιβεβαίωση πάνω από 6.000 εξωπλανητών, οι υποψήφιες εξωσελήνες (όπως οι Kepler-1625b I και Kepler-1708b I) παραμένουν υπό αμφισβήτηση και ανάλυση. Το παρατηρητήριο Habitable Worlds Observatory, το οποίο προγραμματίζεται να εκτοξευθεί το 2041, αναμένεται να δώσει οριστικές απαντήσεις, επεκτείνοντας την έρευνα πέρα από τους πλανήτες και στα «μικρά» αλλά κρίσιμα σώματα που τους συνοδεύουν.
