Μια νέα επιστημονική έρευνα υποστηρίζει ότι ορισμένες ασυνήθιστες ιδιότητες του Ήλιου μπορούν να εξηγηθούν εάν το άστρο μας απορρόφησε έναν μεγάλο πλανήτη κατά τη διάρκεια του σχηματισμού του Ηλιακού Συστήματος.
Η μελέτη του καθηγητή Mutlu Yildiz από το Πανεπιστήμιο Ege της Τουρκίας επιχειρεί να δώσει απάντηση σε δύο μακροχρόνια μυστήρια που προβληματίζουν τους αστροφυσικούς.
Ήλιος: Τα δύο ανεξήγητα φαινόμενα
Το πρώτο ζήτημα αφορά την εξαιρετικά χαμηλή συγκέντρωση λιθίου στην επιφάνεια του Ηλίου, η οποία είναι δύο τάξεις μεγέθους μικρότερη από αυτή του πρωτοηλιακού νεφελώματος. Το δεύτερο μυστήριο εντοπίζεται στη βάση της ζώνης μεταφοράς θερμότητας του Ηλίου, όπου η ταχύτητα του ήχου, όπως καταγράφεται μέσω ηλιοσεισμολογικών μετρήσεων, δε συμφωνεί με τα θεωρητικά μοντέλα.
Η υπόθεση της υπερ-Γης
Ο ερευνητής προσομοίωσε διάφορα σενάρια απορρόφησης πλανητών διαφορετικού μεγέθους και σύνθεσης. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η κατάποση μιας βραχώδους υπερ-Γης, με μάζα περίπου 5,6 φορές μεγαλύτερη από τη Γη και φτωχή σε λίθιο, μπορεί να αναδεύσει το εσωτερικό του Ηλίου, εξηγώντας ταυτόχρονα τις αποκλίσεις στην ταχύτητα του ήχου και την έλλειψη λιθίου.
Η μετανάστευση πλανητών κοντά στο άστρο τους αποτελεί συχνό φαινόμενο στο σύμπαν, καθιστώντας πιθανή την πτώση ενός τέτοιου σώματος στον νεαρό Ήλιο. Παρά το γεγονός ότι η μελέτη δεν προσφέρει οριστική απόδειξη, το μοντέλο αποδίδει με ακρίβεια τα παρατηρούμενα χαρακτηριστικά. Ο ερευνητής ελπίζει ότι μελλοντικές παρατηρήσεις θα μπορέσουν να εντοπίσουν ανεξάρτητα αυτά τα «αποτυπώματα» στο εσωτερικό του άστρου.
