Αστρονόμοι ανακάλυψαν ενδείξεις για έναν εξωδορυφόρο τόσο μαζικό, που η ύπαρξή του ενδέχεται να αναγκάσει την επιστημονική κοινότητα να επαναπροσδιορίσει την έννοια της λέξης «φεγγάρι». Ο υποψήφιος αυτός δορυφόρος περιφέρεται γύρω από τον αέριο γίγαντα HD 206893 B, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση περίπου 133 ετών φωτός από τη Γη.
Η ανακάλυψη μέσω της αστρομετρίας
Η ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής τον Quentin Kral από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, χρησιμοποίησε το όργανο GRAVITY του Πολύ Μεγάλου Τηλεσκοπίου (VLT) στη Χιλή. Μέσω της τεχνικής της αστρομετρίας, οι επιστήμονες παρατήρησαν μια μικρή αλλά μετρήσιμη «ταλάντωση» (wobble) στην τροχιά του πλανήτη.
Η ταλάντωση: Ο πλανήτης παρουσιάζει μια κίνηση εμπρός-πίσω με περίοδο περίπου εννέα μηνών.
Το μέγεθος: Η έκταση της ταλάντωσης είναι συγκρίσιμη με την απόσταση Γης-Σελήνης.
Η αιτία: Αυτό το σήμα υποδηλώνει την ύπαρξη ενός αόρατου συνοδού που ασκεί βαρυτική έλξη στον πλανήτη.
Ένα μέγεθος που προκαλεί δέος
Αυτό που καθιστά την ανακάλυψη μοναδική είναι η εκτιμώμενη μάζα του εξωδορυφόρου. Αν επιβεβαιωθεί η ύπαρξή του, θα έχει μάζα ίση με το 40% του Δία ή εννέα φορές τη μάζα του Ποσειδώνα.
Συγκριτικά, ο Γανυμήδης, ο μεγαλύτερος δορυφόρος στο δικό μας ηλιακό σύστημα, είναι χιλιάδες φορές μικρότερος σε μάζα από τον Ποσειδώνα. Αυτό το τεράστιο χάσμα μάζας θολώνει τη γραμμή μεταξύ ενός δορυφόρου και ενός συνοδού αντικειμένου χαμηλής μάζας. Προς το παρόν, οι αστρονόμοι ονομάζουν «φεγγάρι» οποιοδήποτε αντικείμενο περιφέρεται γύρω από έναν πλανήτη.
Η σημασία της μελέτης για το μέλλον
Ο εξωδορυφόρος περιφέρεται σε μια τροχιά που έχει κλίση 60 μοιρών σε σχέση με το επίπεδο του πλανήτη του, γεγονός που υποδηλώνει κάποια βίαιη αλληλεπίδραση στο παρελθόν του συστήματος. Η χρήση της αστρομετρίας ανοίγει νέους δρόμους, καθώς είναι πιο αποτελεσματική στον εντοπισμό δορυφόρων που βρίσκονται μακριά από το άστρο τους, εκεί όπου οι τροχιές τους είναι πιο σταθερές.
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτή η ανακάλυψη είναι μόνο η «κορυφή του παγόβουνου». Όπως συνέβη και με τους πρώτους εξωπλανήτες, οι πρώτοι εξωδορυφόροι που εντοπίζονται είναι οι πιο ακραίοι και μαζικοί, καθώς αυτοί παράγουν τα πιο ανιχνεύσιμα σήματα.
