Ο Ήλιος θεωρούνταν μέχρι σήμερα σχετικά ήρεμος σε σύγκριση με άλλα παρόμοια άστρα του γαλαξία. Ωστόσο, νέα έρευνα της Natalie Krivova από το Ινστιτούτο Max Planck για την Έρευνα του Ηλιακού Συστήματος, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Philosophical Transactions A», αμφισβητεί την υπόθεση ότι το άστρο μας είναι ανίκανο να παράγει καταστροφικές «υπερλάμψεις».
Η συσχέτιση ενεργών περιοχών και ενέργειας
Χρησιμοποιώντας δεδομένα από το Solar Dynamics Observatory της NASA μεταξύ 2010 και 2016, οι ερευνητές ανακάλυσαν μια ακριβή στατιστική συσχέτιση. Η συνολική έκταση των Ενεργών Περιοχών (κηλίδων) συνδέεται άμεσα με το μέγεθος των ταινιών λάμψης που δημιουργούνται και την απελευθερούμενη ενέργεια. Η ενέργεια της λάμψης αυξάνεται εκθετικά με την έκταση της περιοχής.
Εφαρμόζοντας το μοντέλο στο ιστορικό συμβάν Carrington του 1859, η μέγιστη απελευθέρωση ενέργειας υπολογίστηκε στα 10^33 ergs. Αν και πρόκειται για τεράστιο ποσό, δεν φθάνει το όριο της υπερλάμψης.
Το ιστορικό προηγούμενο του 1947
Η μεγαλύτερη ηλιακή κηλίδα που έχει καταγραφεί ιστορικά ήταν η «Μεγάλη Ηλιακή Κηλίδα» του 1947, με υπερδιπλάσιο μέγεθος από εκείνη του συμβάντος Carrington. Σύμφωνα με τη μαθηματική φόρμουλα της ομάδας, η κηλίδα αυτή είχε τη δυνατότητα να απελευθερώσει ενέργεια άνω των 10^34 ergs, ξεπερνώντας το κατώφλι μιας υπερλάμψης. Παρόλο που η συγκεκριμένη κηλίδα δεν εξερράγη με αυτή την ένταση, αποδεικνύει ότι ο Ήλιος διαθέτει τη φυσική δυνατότητα για τέτοια φαινόμενα.
Οι κίνδυνοι για τις υποδομές
Οι αστρονόμοι υπολογίζουν ότι τέτοια γεγονότα συμβαίνουν περίπου μία φορά κάθε αιώνα. Αν μια αντίστοιχη στεμματική εκτόξευση μάζας κατευθυνθεί προς τη Γη, οι επιπτώσεις στις σύγχρονες τεχνολογικές υποδομές θα είναι σοβαρές, προκαλώντας παρατεταμένες βλάβες στα ηλεκτρικά δίκτυα.
