Ένας άνδρας «επανενώθηκε» με την κάρτα ασφαλείας που έχασε πριν από 21 χρόνια, καθώς αυτή ανακαλύφθηκε σχεδόν 4.200 χιλιόμετρα μακριά κάτω από τους πάγους της Ανταρκτικής.
Η κάρτα χάθηκε από τον Νεοζηλανδό μουσικό παραγωγό David McCaw το 2003. Τότε κάποιος διέρρηξε το αυτοκίνητό του, πήρε ότι πολύτιμο αντικείμενο και πέταξε τον χαρτοφύλακάς του McCaw στο λιμάνι της πρωτεύουσας της χώρας, Wellington.
Ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, η ίδια κάρτα ανακαλύφθηκε στον πυθμένα της θάλασσας χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά κατά τη διάρκεια μιας κατάδυσης κάτω από τους πάγους της Ανταρκτικής στο Ακρωτήριο Έβανς το 2016.
Ο τεχνικός στο Εθνικό Ινστιτούτο Υδάτων και Ατμοσφαιρικής Έρευνας (NIWA) της Νέας Ζηλανδίας, Rod Budd, εντόπισε την κάρτα στον πυθμένα καθώς μελετούσε τα πλάσματα στον πυθμένα της Ανταρκτικής.
«Η ορατότητα δεν ήταν καλή. Στην αρχή, νόμιζα ότι ήταν μια πιστωτική κάρτα» ανέφερε ο Μπαντ σε δήλωση στο NIWA. «Βυθίστηκα για να την ανακτήσω, την έβαλα στην τσέπη μου και συνέχισα τη δουλειά μου. Δεν είναι ασυνήθιστο να πέφτουν αντικείμενα κάτω από τον πάγο, ειδικά σε αυτό το μέρος της Ανταρκτικής όπου εργάζονται πολλοί επιστήμονες, καθώς και λόγω της εγγύτητας με την ιστορική καλύβα του Σκοτ, η οποία δέχεται αρκετούς επισκέπτες».
Αφού έφεραν την κάρτα στην επιφάνεια, ο Budd και η ομάδα του είδαν ότι ανήκε στον McCaw. «Ο Ντέιβιντ δεν ήταν μαζί μας στην αποστολή, οπότε υπέθεσα ότι είχε πάει στην Ανταρκτική εκείνη τη σεζόν και του έπεσε η κάρτα κάποια στιγμή. Σημείωσα να του την επιστρέψω μόλις επιστρέψω στη Νέα Ζηλανδία», δήλωσε ο Budd.
Η κάρτα παρέμεινε στην κατοχή του Εθνικού Ινστιτούτου Υδάτων και Ατμοσφαιρικής Έρευνας για οκτώ χρόνια μετά την ανακάλυψή της, μέχρι που τελικά οι ερευνητές κατάφεραν να εντοπίσουν τον McCaw.
«Χρόνια αργότερα, έπειτα από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες να βρω ένα email ή έναν αριθμό τηλεφώνου για τον David, μίλησα στην ομάδα επικοινωνίας του NIWA γι’ αυτό, επειδή σκέφτηκα ότι θα ήταν μια ενδιαφέρουσα εσωτερική ιστορία. Λοιπόν, δεν περίμενα αυτό που θα βρίσκαμε», δήλωσε ο Budd.
Ο McCaw δεν είχε πάει ποτέ στην Ανταρκτική
Ο Budd και οι υπόλοιποι έμειναν άναυδοι όταν ανακάλυψαν ότι ο McCaw δεν είχε πάει ποτέ στην Ανταρκτική και ότι η κάρτα με κάποιο τρόπο είχε φτάσει στην Ανταρτική από τη Νέα Ζηλανδία. Μάλιστα ο McCaw έπαθε σοκ όταν βρήκε ξανά μια κάρτα που είχε χάσει πριν από δύο δεκαετίες.
«Είμαι απολύτως έκπληκτος που ξαναβλέπω αυτή την κάρτα. Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να σας δώσω μια αληθοφανή εξήγηση αυτή τη στιγμή», δήλωσε ο McCaw. «Το 2003, το αυτοκίνητό μου διαρρήχθηκε και κλάπηκε ο χαρτοφύλακας της δουλειάς μου, ενώ ήταν σταθμευμένο απέναντι από το κέντρο Michael Fowler».
Κι συνέχισε: «Το περιεχόμενο του χαρτοφύλακα πετάχτηκε, συμπεριλαμβανομένης της κάρτας πρόσβασης ασφαλείας που κρατούσα στην τσάντα. Λίγες ημέρες αργότερα ο χαρτοφύλακας παραδόθηκε στο αστυνομικό τμήμα του Ουέλινγκτον, προφανώς ανακτήθηκε από κάποιον από το λιμάνι του Ουέλινγκτον. Παρέλαβα τον χαρτοφύλακα, ως επί το πλείστον άδειο, εκτός από μια ποσότητα θαλασσινού νερού και μερικά βρεγμένα έγγραφα».
Οι ερευνητές του NIWA απορούσαν για το πώς αυτή η μικρή κάρτα μπόρεσε να ταξιδέψει πάνω από 4.200 χιλιόμετρα μεταξύ 2003 και 2016.
«Δυσκολεύομαι να φανταστώ πώς θα μπορούσε να έχει φτάσει εκεί από μόνη της και να βρεθεί σε ένα από τα λίγα σημεία γύρω από την Ανταρκτική, όπου οι άνθρωποι πηγαίνουν τακτικά», δήλωσε ο φυσικός ωκεανογράφος του NIWA, Craig Stevens. «Δεν υπάρχει τίποτα στα ωκεάνια ρεύματα που να χαράζει μια απευθείας γραμμή από το Ουέλινγκτον στο ακρωτήριο Έβανς».
Πώς έφτασε η κάρτα μέχρι την Ανταρκτική;
«Ένα σενάριο στο οποίο θα μπορούσε να συμβεί αυτό περιλαμβάνει την έξοδο της κάρτας από το λιμάνι του Ουέλινγκτον, την είσοδό της στο Δυτικό Οριακό Ρεύμα προς τον Βόρειο Ειρηνικό, περνώντας από τη Σαμόα», δήλωσε ο Στίβενς. «Αν η κάρτα στη συνέχεια (με κάποιο τρόπο) μπορούσε να επιπλέει, θα μπορούσε να φτάσει στην επιφάνεια μέσω της ανάμιξης του ανέμου και άλλων διαδικασιών, να περάσει από την Ινδονησία, να διασχίσει το Ανταρκτικό Περιπολικό Ρεύμα -το μεγαλύτερο στον κόσμο- και να προσγειωθεί στο Ακρωτήριο Έβανς. Αλλά αυτό θα χρειαζόταν 1.000 χρόνια».
Ο Stevens δήλωσε στο Radio New Zealand (RNZ) ότι η κάρτα θα μπορούσε να έχει προσκολληθεί σε κάτι πιο πλευστό.
«Υπάρχουν μορφές βιολογίας που μπορούν να κάνουν κρούστα σε κάτι και στη συνέχεια να γίνουν πλευστές. Συμβαίνουν παράξενα πράγματα» είπε.
Έχουν διατυπωθεί εναλλακτικές θεωρίες για να εξηγήσουν πώς η κάρτα έκανε το εντυπωσιακό της ταξίδι, όπως ότι ο κλέφτης της κάρτας ενδεχομένως εργαζόταν σε κάποιο πλοίο ή ότι η κάρτα με κάποιο τρόπο προσκολλήθηκε στον πυθμένα ενός ερευνητικού σκάφους. Προς το παρόν, ωστόσο, το μυστήριο παραμένει άλυτο.
«Θα ήθελα πολύ να μάθω. Θα ήταν πολύ ικανοποιητικό να κλείσει ο κύκλος σε αυτό», δήλωσε ο McCaw στην RNZ.
