Η NASA κυκλοφόρησε τρεις νέους διαστημικούς ήχους που σχετίζονται με μαύρες τρύπες. Αυτά τα ηχητικά κλιπ δημιουργήθηκαν με μια τεχνική που ονομάζεται ηχοποίηση (sonification), η οποία μεταφράζει δεδομένα από διαστημικά τηλεσκόπια σε ήχο, προσφέροντάς μας την πιο κοντινή εμπειρία στο πώς θα μπορούσαν να ακούγονται οι μαύρες τρύπες, σύμφωνα με τη NASA.
Με τη βοήθεια των Chandra X-ray Observatory, James Webb Space Telescope και του Imaging X-ray Polarimetry Explorer (IXPE), η αμερικανική διαστημική υπηρεσία παρουσίασε τρεις νέους ήχους από το διάστημα.
Οι μαύρες τρύπες δεν είναι ούτε στατικές ούτε μονολιθικές. Μεταβάλλονται με την πάροδο του χρόνου, διαφέρουν σε μέγεθος και προσαρμόζονται στο περιβάλλον τους. Αυτοί οι ήχοι μας δίνουν μια γεύση από τη δυναμική φύση τους.
Ο πρώτος ήχος: Η γέννηση μιας μαύρης τρύπας
Ο πρώτος ήχος που δημιούργησε η NASA αντιπροσωπεύει τη δυνητική γέννηση μιας μαύρης τρύπας. Το αντικείμενο WR124, ένας αστέρας τύπου Wolf-Rayet, είναι ένας γιγαντιαίος αστέρας μικρής διάρκειας ζωής, που βρίσκεται περίπου 28.000 έτη φωτός μακριά από τη Γη. Η υπέρυθρη εικόνα από το τηλεσκόπιο Webb κατέγραψε τις εντυπωσιακές δομές που σχηματίστηκαν από τα εξωτερικά στρώματα του αστέρα καθώς εκτινάχθηκαν στο διάστημα.
Στην ηχοποίηση, τα εξωτερικά στρώματα του αστέρα αποδίδονται με ήχους φλάουτου, ενώ τα αστέρια στο παρασκήνιο ακούγονται σαν καμπάνες. Στο κέντρο του WR124, υπάρχει ένας θερμός πυρήνας που ενδέχεται να εκραγεί σε σουπερνόβα και, στη συνέχεια, να καταρρεύσει, δημιουργώντας πιθανώς μια μαύρη τρύπα. Καθώς ο ήχος μετακινείται από το κέντρο προς τα έξω, τα σήματα ακτίνων Χ από το τηλεσκόπιο Chandra μετατρέπονται σε ήχους άρπας.
Σύμφωνα με τη NASA, στην αρχή ο αστέρας παράγει έναν ήχο που θυμίζει «κραυγή» και τελειώνει με μουσική εγχόρδων.
Ο δεύτερος ήχος: Το κοσμικό βαλς του SS 433
Το δεύτερο ηχητικό κλιπ επιτρέπει στους ακροατές να εξερευνήσουν ένα ντουέτο από ένα δυαδικό σύστημα αστέρων που ονομάζεται SS 433, το οποίο βρίσκεται περίπου 18.000 έτη φωτός μακριά. Το SS 433 αποτελείται από δύο μέλη: έναν αστέρα παρόμοιο με τον Ήλιο μας, που περιφέρεται γύρω από έναν πολύ βαρύτερο σύντροφο, ο οποίος μπορεί να είναι είτε μαύρη τρύπα είτε αστέρας νετρονίων, δημιουργώντας έναν μοναδικό «χορό».
Η ηχοποίηση αυτού του κοσμικού βαλς περιλαμβάνει νότες από ακτίνες Χ, οι οποίες συνδυάζονται με δεδομένα από ραδιοκύματα και υπέρυθρη ακτινοβολία. Η νεφέλη που καταγράφηκε στα ραδιοκύματα ακούγεται σα «σταγόνες νερού» και αντιπροσωπεύουν τα αστέρια στο παρασκήνιο. Ο παλμικός ήχος που ακούγεται αντικατοπτρίζει την κίνηση των δυαδικών αστέρων καθώς περιστρέφονται μεταξύ τους.
Ο τρίτος ήχος: Ο κοσμικός άνεμος του Centaurus A
Το τρίτο και τελευταίο μέρος της διαστημικής μουσικής παρουσιάζει έναν μακρινό γαλαξία που ονομάζεται Centaurus A, περίπου 12 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από τη Γη. Στο κέντρο αυτού του γαλαξία βρίσκεται μια τεράστια μαύρη τρύπα που εκπέμπει έναν πανίσχυρο πίδακα ενέργειας σε ολόκληρο τον γαλαξία.
Αρχικά, οι ακτίνες Χ μετατρέπονται σε ηχοποίηση με ήχους καμπανούλας και καθώς ο ήχος ρέει συνεχώς, παράγεται ένας ήχος που θυμίζει άνεμο. Το ορατό φως από τα αστέρια του γαλαξία μετατρέπεται σε ήχους εγχόρδων, που αντιπροσωπεύουν τα αστέρια στο προσκήνιο και το παρασκήνιο.
Μια νέα διάσταση στην κατανόηση του Σύμπαντος
Αυτή η ηχοποίηση καθοδηγήθηκε από το Chandra X-ray Center (CXC), με τη βοήθεια του Marshall Space Flight Center της NASA και της πρωτοβουλίας Universe of Learning, που αποτελεί μέρος του προγράμματος NASA Science Activation.
Η χρήση της ηχοποίησης προσφέρει μια νέα, αισθητηριακή διάσταση στην κατανόηση των φαινομένων του Σύμπαντος, επιτρέποντας μας να «ακούσουμε» τα μυστικά των μαύρων τρυπών και των γαλαξιών.